رو به باد نشسته ام، امروز رو به باد نشسته ام تا شاید باد بغض گلویم را ببرد.انگشتان اشاره ام را روی این شقیقه های لعنتی فشار می دهم، تا شاید دردش كم شود.

انگشتانم از فشار به درد رسیده اند امااین شقیقه های لعنتی قصد سكوت ندارند.

اه این اناتومی لعنتی همیشه می خواهد خودی نشان دهد، كه یعنی من هم هستم، اما روح كجای این ساختمان قرار می گیرد كه حالا درد این روح را نیز درك می كنم؟

سردم شده، باد به طو فان تبدیل شده و باران نیز به ان اضافه شده است.بلند می شوم و شروع به راه رفتن می كنم.

حجم بد نم روی پاهایم، دیگر به پاكیزگی فكر نمی كنم، هر جا كه گل الود تر است پا می گذارم.ساعتهاست كه راه می روم ، به اتشی می رسم، می ایستم به اتش خیره می شوم، ملكوت در نگاه اتش....نور، گرما، پاكی....ولی هنوز روحم هنوز درد می كند!

دستانم را روی اتش می گذارم تا گرم شوم اما جیبهایم گرم تر از اتش است!چقدر دلم می خواست شراره بودم یكی از شراره های اتش چون سوزش لطیفشان را دوست دارم.

دستانم را در جیبهایم می گذارم و به راه رفتن ادامه می دهم، خدایا تو به من بگو چرا روحم درد می كند؟

امروز تصمیمی گرفتم می خواهم خدا را بچشم پس بگذار از باران اغاز كنم با اینكه باران نم نم می بارد اما چند قطره اش را می چشم، طعمی خنثی ، نه تلخ، نه شیرین، نه ترش، نه شور، نه.........................

سر گردان روی گل الود ترین نقاط زمین راه می روم، احساس گرما می كنم،كلبه ای از دور پیدا، بی درنگ در كلبه را باز می كنم، پیرزن داخل كلبه نگاه گرمش را به من هدیه می كند: اه دخترك بیچاره، بیا تو شاید یه چایی دارچین گرمت كنه.

یه پر دارچین نمی تواند متفاوتش كند،چای همیشه چای است، تلخ.

خدای شیرین را با قند تجربه می كنم، شیرین شیرین است دیگر قند و كشمش وخرما ندارد كه ..................

هنوز روحم درد می كند!

به خشكی دستانم نگاه می كنم، انگشتانم از سرما نای تا شدن ندارند، هنوز جیبهایم از اتش گرم تر است!

سرما خورده ای؟ سوال پیرزن كلبه نشین است. یك پر پرتقال ترش به من تعارف می كند، خدای ترش من، و چند دانه كریستال نمك، اه خیلی دوستت دارم خدای شور من.

تو همه جا هستی ، دیدنی، شنیدنی، بو ییدنی، چشیدنی، لمس كردنی.

تو پیدا ترین نا پیدای هستی ، هستی.درد روحم كمترشده خدای دیدنی، خدای شنیدنی، خدای بوییدنی، خدای چشیدنی، خدای لمس كردنی من.

امروز خدا را چشیدم، وای چه ارامشی گرمای طعم خدا هنوز روی پرز های چشایی ام حس می شود.

درد روحم بهتر شده، دیگر نوبت روحم است، باید از روحم پرستاری كنم، یا لطیف!

این بار وقتی تصمیم گرفتم بنویسم دلم حال وهوای دیگری داشت.چون این بار می خواستم برای تو بنویسم.تو كه مثل منی مثل خود خود من، تو، تو كه لحظه را برایم تعریف كردی نه با زبانت بلكه با وجودت.

لحظه؟لحظه یعنی عشق، یعنی حادثه، یعنی زیبایی، یعنی تازگی، یعنی زندگی، بودن، خواستن، خندیدن، نگریستن.

لحظه یعنی تو، یعنی من، یعنی ما.......... .

لحظه ناب است، لحظه تازه است، لحظه تكرار نیست، مثل معجزه است، یك خرق عادت.

لحظه اكنون نیست، گذشته برای من لحظه بود!

گذشته برایم تازه است چون تو در گذشته در من حلول كردی.خودت نیز خوب می دانی،این گذشته دور نیست،این گذشته به سال هم نمی رسد!

ولی من گذشته نزدیكتری را یاد اور می شوم.گذشته ای كه ساعت بود، دقیقه بود، ثانیه بود.گذشته ای كه تو بودی و من.

همان لحظه، همان لحظه كه تعریفش را كردم تو در كنارم بودی.ان لحظه، فاصله نبود، فاصله رفته بود، فاصله كنار كشیده بود، چون از ما خجالت می كشید.چون او بود كه من و تو را تسخیر كرده بود......اما انجا دیگر فاصله نبود، تو بودی ومن..........

وجودت، خنده ات، چشمان پاك و معصومت، بی الایشی ات را دیدم.

با خنده ات خندیدم، به معصومیتت لبخند زدم و به پاكی ات غبطه خوردم، صداقتت را تحسین كردم و برایت لحظه های ناب و زیبا ارزو كردم.

ان لحظه به یاد ماندنی شد.گفتم، لحظه تكرار نیست اما صادقانه می گویم دوست دارم ان لحظه ها تكرار شود.

گفتم تو مثل منی مثل خود خود من، روحت را می گویم، روحم را می گویم كه بلند پرواز است و بی انتها... كلامت را می گویم، كلامم را می گویم كه بی قاعده است و روان...صدایت را می گویم، صدایم را می گویم كه گرم است و شیرین واینكه خودم را می گویم، خودت را می گویم كه با تمام فاصله ها باز هم به هم نزدیكیم.

دنیا پر از نشانه است، نشانه ها را بشناس، بارزترین نزدیكی تولد مان است...... .